Deze website is deel van www.bruggelokaal.be.

Camiel Deetens

 

CAMIEL DEETENS

 

 

Warme groetjes van thuis !

Familie Leopold en Emelie Deetens – Bostyn, 1917.

Op 22 juni 2017 stuurde dhr.André Deetens ons, opnieuw, zeer interessante informatie door. Wij herinnerden ons de oorlogsperikelen van dhr.Hector Deetens, vader van André, tijdens de Tweede Wereldoorlog (zie NSB Website). Dit keer betrof het de oudste broer van Hector, namelijk Camiel. Camiel doorstond een schrijnend leven tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Hij werd ingelijfd bij het Brugse 4de Linieregiment en trok naar de oorlog. Enige tijd later werd hij tijdens gevechten gevangen genomen door Duitse troepen.

Na een lange treinreis doorheen Duitsland belandde een vermoeide en verontrustte Camiel in een zeer groot en uitgestrekt kamp dat op de vier hoeken bewaakt werd door veldgeschut. Spoedig begreep hij dat de massas prikkeldraad, de wachttorens en de vele houten barakken voor lange tijd zijn horizon en nieuwe thuis zouden vormen. Het krijgsgevangenkamp van Soltau huisvestte niet alleen duizenden Belgische krijgsgevangen soldaten maar ook burgers en leden van de Burgerwacht. Bovendien maakte hij van dichtbij kennis met soldaten van andere verre landen en streken, zoals Russen, Engelsen en Fransen.

De toevloed aan enorme aantallen krijgsgevangenen op korte tijd zorgde voor reusachtige logistieke problemen; er waren grote tekorten en velen sliepen de eerste weken onder een open hemel. Zo onwennig de eerste werken verliepen, zo geestdodend traag zouden de andere jaren verder kruipen.

Camiel is de enige Dudzelenaar voor zover nu blijkt die daar gevangen zat.

Naarmate de oorlog steeds meer Duitse mensen en middelen opslokte werd de nood aan werkkrachten ter plaatse steeds groter. Steeds meer krijgsgevangen werden in werkploegen gestoken en werkten buiten het kamp. Sommigen enkele honderden kilometers verder. Zij werden dan met treinstellen (beestenwagens) naar het dichtstbijzijnde station gebracht. Er werden moerassen drooggelegd, herwonnen land werd klaargemaakt om bewerkt te worden, land werd geïrrigeerd, kanalen werden gegraven en turf werd gestoken. De werkomstandigheden waren zeer hard en zwaar, de bewakers nooit ver. Naar het einde van de oorlog toe kreeg Camiel iets aangenamer werk bij Duitse boeren. De sporen van opsluiting, uitgehongerd labeuren als slaven en de vreselijke kamptoestanden zorgden ervoor dat Camiel nooit nog één woord gezegd heeft over Soltau. Soms vatten gezwegen woorden meer samen dan een bibliotheek boeken.

Terwijl hij daar gevangen zat, kwam de grootmoeder van André, mevrouw Emelie Bostyn in Dudzele op het idee om een foto te laten maken van de jongere kinderen en dit voor haar zoon Camiel. Emelie was gehuwd met Leopold Deetens. Op de foto vinden we aldus ook Hector terug. Hector was immers het jongere broertje van Camiel.

De kaart werd verstuurd op 16 mei 1917 (meer dan 100 jaar geleden) en is bij Camiel aangekomen. Hector, vader van André, staat aldus in het midden bovenaan. Op de keerzijde zien we dat de kaart via Gent en haar "Etappen-Inspektion’, dus na een grondig inspecteren, uiteindelijk werd doorgestuurd op 3 juni. Camiel ontving de fotokaart op 21 juni 1917, meer dan één maand later. Maar wat was de verrassing en de ontroering groot. De fotokaart werd zorgvuldig bewaard en het relikwie kwam na de oorlog terug mee naar huis. Deze fotokaart was niet zomaar een foto, het was een houvast voor iemand in extreme omstandigheden ver van huis. Voor Camiel bracht het hoop, was het eten en drinken voor zijn uitgeputte ziel.

Tragisch is dat de jongste zoon van Camiel; Willy ook krijgsgevangen genomen werd en dit in de Tweede Wereldoorlog. Ook Willy zou in een kamp in Duitsland verblijven. Hij overleefde het kampleven, maar vertelde nooit iets meer over die tijd.

De zoon van Willy, Eric, die de foto redde van vergetelheid en vernieling, vertelde aan André dat zowel de Eerste als de Tweede Wereldoorlog in hun beproefde familiale kring taboe waren. De mentale wonden woelden te fel onder een oppervlak van schijnbare gemoedsrust. Er was niet veel nodig om de onrustige herinneringen in hun hoofd te doen spoken.

Het graf van Camiel bestaat nog: je vindt het naast deze van Georges Vandenberghe. Helaas vervallen en nooit meer opgeschoond.. zo stil als zijn leven geweest is..

Camiel was soldaat van de klasse 1913 geweest en diende in dienst te gaan op 15 september van dat jaar (Kazerne Brugge). Door het uitbreken van de Groote Oorlog diende milicien Camiel soldaat te blijven en naar het front op te trekken. Uiteindelijk eindigde zijn militaire dienst op 1 oktober 1919. Het 4de Linieregiment voetvolk was een echte gevechtseenheid. Vooral de Slag bij Halen (augustus 1914) is voor altijd verbonden met dit regiment. Camiel zou uiteindelijk meer dan zes jaar soldaat zijn, waarvan vier jaar in oorlogstijd.

Opgesteld door P.De Vuyst A.Deetens versie 1 PDV82 NSB Dudzele p.2

Met welgemeende dank aan André.

Vanwege NSB Dudzele.

 

Dudzele, 16 mei 1917

Camiel wij zijn nog allen in volle gezondheid

Hetgeen wij van U verhopen

En als gij dat kaartje ontvangen

Hebt laat het mij

Seffens weten en vele complimenten

Van vader en moeder

En van geheel de familie

Emelie

Leopold Deetens

Damsesteenweg Dudzele

 

Een kampstraat, Soltau.

Opgesteld door P.De Vuyst A.Deetens versie 1 PDV82 NSB Dudzele

Graf van Camiel Deetens op kerkhof Dudzele